انبوه سازی

انبوه سازی

انبوه سازی چیست؟

جمعیت جهان روز به روز در حالا افزایش میباشد و فرآیند شهر نشینی نیز همپا با آن افزایش پیدا می نماید. با افزایش روز افزون جمعیت و به تبع آن افزایش تمایل شهرنشینی، نیاز به مسکن ضروری خواهد بود.
نیاز به تعداد زیاد مسکن و همینطور سرعت در اجرا منجر شد که اولی بار پس از جنگ جهانی دوم روشی با تیتر انبوه سازی صنعتی مسکن گزینه استفاده قرار گیرد. در انبوه سازی صنعتی ابتدا قطعات و اجزا ساختمانی در سوله های پیش ساز ساخته میگردد و بعداز حمل به محل پروژه در کنار همدیگر قرار می گیرند. این قطعات میتوانند، قطعات یک ویلای گسترده باشند یا این که قطعات مجموعه آپارتمانی کارگری.
شکل انبوه سازی در کشور ایران به نحوی گوناگون تر از کشور های پیشرفته میباشد. هنگامی از انبوه‌سازی سخن میگردد، فورا ساخت و ساز و سازهایی یکسان، شبیه، به طور همزمان و به یک نیت، با مصالحی مشابه به هم به ذهن انسان خطور می نماید و به همین دلیل میباشد که به کار گیری کنندگان با چنین ساخته هایی به سختی برخورد می نمایند.

با توجه به این که کشور ما، کشوری در درحال حاضر توسعه میباشد و مسکن تحت عنوان یکی‌از شاخصه های اساسی توسعه مطرح میباشد، بایستی به مسئله ایجاد وساز سریع و اصولی در آن دقت کرد. یکی‌از راه و روش هایی که می شود به وسیله آن ساخت وساز را کنترل کرد ارجاع کار به بخش خصوصی است .
از موارد موردنیاز برای تعیین صلاحیت انبوه سازان داشتن قدرت فنی و اجرایی میباشد. طبق تعریف قانون نظام مهندسی و کنترل ساختمان مصوب سال ۱۳۷۴ مجلس شورای اسلامی سازنده انبوه مسکن به افراد واقعی و حقوقی گفته می شود که توانمندی مدیریت و مسئولیت پدید آوری طرح ها، توانمندی تأمین و جذب سرمایه ،مدیریت تولید و عرضه مسکن و ساختمان را با به کارگیری از فناوری های نوین صنعت ساختمان و در چار چوب قوانین ملی ساختمان و سایر ضوابط مربوط داشته و پروانه اشتغال به کار از وزارت مسکن و شهرسازی اخذ کرده باشند.

قوانینی که یک شرکت برای اخذ پروانه اشتغال به کار انبوه سازی داراست عبارتند از:

۱- تحصیلات مدیرعامل و اعضای هیأت مدیره و شرکای کمپانی.

۲- سابقه حرفه ای فرد حقوقی و اعضای هیأت مدیره.

۳- توان مالی ، توانمندی مدیریت در تأمین و جذب سرمایه.

۴- مطلوبیت کارهای مدیریت شده، وعملکرد موفق در شغل های قبلی.

۵- تثبیت شرکت در اداره ثبت شرکتها و مالکیت صنعتی، ارائه آگهی تأسیس شرکت در خبر نامه رسمی سرزمین و داشتن اساسنامه که انجام یکی یا برخی یا کلیه خدمات مرتبط با انبوه ساز در آن آمده باشد.
 




برای بهترین نتیجه

برای یک پروژه خارق العاده

تا از هر گونه مشکل جلوگیری بشه




شرایط انبوه سازی در ایران؟

علاوه بر اینکه یک شرکت یا شخصیت حقوقی می تواند به عنوان انبوه ساز در زمینه مسکن فعالیت نماید، شخصیت های حقیقی و واقعی نیز قابلیت و امکان فعالیت در این مورد را دارا هستند.
قوانینی که موردنیاز میباشد یک شخص برای اخذ پروانه فعالیت در مسئله انبوه سازی مسکن داشته باشد عبارت میباشد از : سابقه حرفه ای ،توان مالی، مدیرت منابع مالی، مطلوبیت کارهای مدیریت شده و عملکرد موفق. سازنده حقیقی بایستی دارنده پروانه اشتغال به کار مهندسی ،کاردانی و یا تجربی در یکی از رشته های نقل شده در قانون نظام مهندسی و کنترل ساختمان باشد.

سازندگان انبوه مسکن و ساختمان بصورت حقیقی و یا حقوقی برای فعالیت در زمینه طراحی یا این که اجرا یا این که طرح و ساخت باید از افراد حقیقی تعریف گردیده دارنده صلاحیت مطابق ضابطه نظام مهندسی و در دست گرفتن ساختمان و آئین نامه اجرایی آن استفاده نمایند و در مواردی که بخواهند خودشان در زمینه های فوق فعالیت نمایند، باید صلاحیت مضاعف را در چار چوب قانون ها ضابطه نظام مهندسی اخذ نمایند.
در شرایطی‌که دارندگان پروانه صلاحیت مضاعف بخواهند در یک دوره یا مقطع زمانی بیش از میزان ظرفیتی که بر اساس ضوابط مربوطه تعیین شده ، خدمات طراحی یا این که اجرا یا طرح و ساخت ارائه دهند می‌توانند با دریافت و ارائه ضمانت نامه و یا این که بیمه نامه مسئولیت و کیفیت خدمات مهندسی به میزانی که بوسیله مؤسسه های ضمانت کننده یا شرکتهای بیمه گر تقبل و تضمین شده‌است ، مبادرت نمایند.

طبق تعریف نادرستی که از انبوه سازی در جامعه مطرح شده‌است به شخصی که بیست واحد مسکونی می سازد انبوه ساز گفته می شود و یا به گروه ای که دارنده ده واحد مسکونی باشد مجموعه انبوه سازی گفته میشود. این تعریف از انبوه ساز و انبوه سازی تعریفی اشتباه و غیر منطقی میباشد که می بایست متولیان انبوه سازی در کشور به تعریف ساده تر و با جزییات بیشتر از انبوه سازی بپردازند.
انبوه سازی پروژه ای میباشد که از لحاظ تعداد و وسعت در حدی باشد که به همراه خود تکنولوژی نو ایجاد نماید. مسکن به عنوان سر پناه آدم ها همواره جزء نیازهای نخستین جامعه بشری میباشد که بعداز خوراک و پوشاک، سو‌مین نیاز اساسی شهروندان میباشد و در جامعه امروز ما تحت عنوان یک کالای سرمایه ای نقش بزرگی در تولید امنیت اقتصادی برای شهروندان دارااست.

از طرف دیگر ، ساخت‌ و ‌ساز مسکن با وسعت بالای پول در گردش و با کارآفرینی پایدار و ثبات امنیت اجتماعی و اقتصادی همواره جزء اولویتهای تصمیم گیری مسئولان و دلتمردان بوده است . به همین جهت سیاست انبوه سازی تحت عنوان یک سیاست محوری در کشور ، بعداز سپری شدن حدود دو ده سال بعداز پیروزی انقلاب بطور جدی مورد توجه قرار گرفته است .
بطور کلی جهت گیری هایی تا انتها برنامه پنج ساله اول در ذهن سیاست گذاران بخش وجود داشت ، غالباً معطوف به تأمین مسکن از روش مصرف کننده نهایی بود و انبوه سازی یا حرفه ای سازی جایگاهی در مبانی سیاست گذاری بخش نداشت، آثار زیانبار برداشت های ناصحیح از انبوه ساز و فعالیت های انبوه سازی از جهات مختلف ، صاحب نظران و سیاست گذاران بخش را در خصوص گردش یک باره سیاست ها از انفرادی سازی به انبوه سازی به اجماع قطعی رساند که در واقع این رویکرد جدید یک انتخاب نیست، بلکه ضرورت و الزامی اجتناب ناپذیر میباشد. مکان یابی مطلوب برای تاسیس واحدهای انبوه از مهمترین مسائل در انبوه سازی میباشد.

یکی‌از دیگر از مسائل اصلی در انبوه سازی کیفیت مهندسی ساخت و ساز میباشد. انبوه سازی در قوانینی می تواند مفید باشد که به دست گروه های توانا صورت بپذیرد، گروه های توانمندی که حاذق باشند با طرح ریزی صحیح هم از نظر شهرسازی و هم از نگاه مدیریت ساخت‌و‌ساز و قدرت اجرایی نسبت به تاسیس مجتمع های ساختمانی مبادرت نمایند